De waterlelie groeit in tropische en gematigde gebieden.
De bloemen, zaden, stengels en wortelstokken zijn rauw te eten. Om de wortelstokken te eten moet je eerst de kurkachtige buitenkant eraf schillen.
Te vinden in ondiep water aan de randen van meren en vijvers en langs langzaam stromende beken en riviertjes.
De ondergrondse wortels kun je in een vuur klaarmaken.
In de wortels van de lisdodde zit veel zetmeel.
Riet bloeit van juli tot oktober met een purperkleurige of bruinachtige pluim die zo'n 15-40 cm lang wordt.
Riet groeit langs de waterkant, in moerassen, in stilstaand ondiep water en soms ook in bossen.
De wortels zijn gekookt eetbaar. Je kunt ook een gat in de groene stengel prikken er zal een eetbare suikerachtige gom uit komen.
Smeerwortel vind je door geheel Europa op vochtige plekken als weides, sloten en langs waterkanten.
Kook de de jonge stengels kortstondig als asperges. Je kunt de bladeren van april tot november verzamelen en deze op dezelfde wijze bereiden als spinazie.
Van gedroogde bladeren kan thee worden gezet.
De lila bloemetjes groeien in de bovenste bladoksels en in een dichte aar aan het einde van de stengel. Ieder bloempje heeft vier meeldraden.
Je vindt de watermunt op drassige en natte plekken door geheel Europa.
Pluk de jonge blaadjes die zich bovenaan de stengel bevinden, en hak ze fijn en doe ze door de salade. Je kunt van de bladeren ook thee zetten.
Je vind de waterpeper op vochtige en natte grond door geheel Europa, Azië en Noord Afrika. De plant is in Noord-Amerika en Australië ingevoerd.
Je kunt waterpeper vers gebruiken in salades, soepen en door het gehakt.
Gebruik niet meer dan 1-2 eetlepels per persoon.
Pijlkruid, is een overblijvende plant die 70-100cm hoog kan worden. De bladeren zijn pijlvormig. Zowel de bladstengels als de bloemstengels zijn 3-kantig.
Pijlkruid boeit van juli tot september met kransen van meestal 3 bloemen, die bestaan uit 3 witte kroonbladeren. De plant overwintert met knollen, die in de herfst door ondergrondse uitlopers worden gevormd.
Je vindt het pijlkruid in de gematigde gebieden van Europa en Azië, in ondiep zoetwater met een modderige bodem.
De jonge bladeren zijn eetbaar en de knollen zijn geschild rauw of gekookt te eten.
De knollen bevatten circa 20% zetmeel en 5% eiwitten.
Je vindt eendenkroos vooral op stilstaande en traagstromende waters, denk hierbij aan sloten, vijvers en moerasgebieden. Over bijna de gehele wereld uitgezonderd Australië, delen van Azië en Zuid Amerika.
Hoewel eendenkroos niet erg smakelijk is bevat hij veel eiwitten, wat het tot een goede voedselbron maakt. Je kunt de eendenkroos van het water scheppen en direct eten. In stilstaand water altijd de eendenkroos goed met schoon water afspoelen.
Eendenkroos kan grote hoeveelheden Radium bevatten, eet eendenkroos dus met mate.